Macht aan de (social) media

Social Media Logotype Background

Als journalist is het erg belangrijk om mee te zijn met je tijd. De macht lig niet meer in handen van de kranten, maar in die van de sociale media. Of beter gezegd, in handen van de persoon die sociale media het best kan inzetten.

De jeugd van tegenwoordig zit vooral op het net.

De jeugd van tegenwoordig zit vooral op het net.

Tegenwoordig heeft iedereen die iets wil betekenen in de journalistieke wereld wel een account op Twitter, Facebook, en al de rest. Het is dé manier om bij te blijven met de nieuwste trend. Maar dat is het niet alleen. Voor (beginnende) journalisten is het een perfecte tool om te netwerken en nieuwe contacten te leggen. Je bereikt ook een groter publiek, want eerlijk is eerlijk, de jeugd van tegenwoordig neemt niet snel een krant meer vast. En hoewel dat op het eerste zicht erg lijkt, creëren sociale netwerken een eindeloze stroom van nieuwe mogelijkheden. Weg met de traditionele journalistiek en op naar journalistiek in de social stream.

 

Twitter, #Bestwaytomakecontact

Een van de beste manieren om in contact te komen met je lezers, is Twitter. Via de korte berichtjes kan je niet alleen belangrijke berichten delen, maar ook zelf je opinie een stem geven. Mensen praten graag, ze houden van conversatie. Daarom is het leuk om via de hashtags jouw mening te geven over bijvoorbeeld een lopend debat. Let wel, don’t mix business with pleasure, want dat kan toch alleen maar fout aflopen. Twitter is ook een handige manier om in contact te komen met oogetuigen van een ongeval, mensen ter plaatse op een festival, en nog zoveel meer.Deze mensen kan je altijd gebruiken in het officiële artikel, of je kan hen gewoon goede informatie ontfutselen.

Ook grote merken gaan social

Ook grote merken hebben het mediamonster ontdekt. De meesten doen het goed, zoals de VRT. Met de lifestream op hun site hebben ze een hit te pakken. Ook bijvoorbeeld Telenet en Colruyt zitten op het sociale net, maar de een doet het al wat minder goed dan de ander. Jobat heeft de 10 grootste fouten van de bedrijven uitgepluisd en opgelijst:

http://www.jobat.be/nl/artikels/10-fouten-van-bedrijven-op-sociale-media/

Ook journalisten kunnen stevig de mist in gaan door sociale media te gebruiken. De VRT was liever safe than sorry en zorgde voor enkele richtlijnen:

http://www.vrt.be/tien-geboden-voor-sociale-media

Sociale media creërt dus erg veel mogelijkheden voor alternatieve journalistiek. Aan jou de keuze om ook effectief te volgen. Is Social media dus gewoon trending of de toekomst? Of is het een revolutie?

 

 

Advertenties

Jeugdhuis DAR krijgt kritiek wegen ‘Brusselse’ identiteit

Dit artikel werd gepost op www.erasmix.be. De geschreven versie werd gepubliceerd in Erasmix magazine. 

Vorige week opende DAR zijn deuren. Het eerste jeugdhuis in de Brusselse vijfhoek kwam al geregeld in opspraak. Zowel de financiering als de Arabische naam, zorgden voor heel wat wenkbrauwgefrons.

 

Filmen onder water doe je met een GoPro

octomask-gopro-bij-diveoutlet

GoPro camera’s zijn al een tijdje op de markt, en worden meestal gebruikt door (extreme) sporters die liever hun handen vrij hebben terwijl ze halsbrekende toeren uithalen. Alleen voor duikers was dit een beetje problematisch, omdat zij hun GoPro nog steeds in de hand moesten houden. Maar nu niet meer!

Met de octomask, een grappige duikbril waar je je GoPro bovenop kan zetten, ben je good to go om met de handen vrij als een vis in het water te gaan rondspartelen. En je heb ook nog eens geweldige beelden. Niet overtuigd? Velen hebben het al uitgeprobeerd en het resultaat kan je zien in het filmpje hieronder:

Een kijkje onder water

Een tijdje geleden was ik met mijn duikclub op het eilandje Bonaire.

We hebben ons enorm geamuseerd en hebben natuurlijk elke dag met ons hoofd (en de rest) onder water gezeten. Hier vind je een selectie van de duizenden foto’s die we genomen hebben. Enjoy!

PICT0344

Wobbing works. of niet?

Wobben (of wobbing) is de nieuwe trend in de journalistieke wereld. Spijtig genoeg weet de grote meerderheid nog niet goed wat dat inhoudt. Wobben komt van de afkorting WOB en staat voor de Wet Openbaarheid van Bestuur.

Wobbing Europe biedt alle informatie over openbaarheid.

Wobbing Europe biedt alle informatie over openbaarheid per land.

Ruim 20 jaar geleden werd de Wet Openbaarheid van Bestuur opgenomen in onze grondwet (artikel 32, voor wie oprecht geïnteresseerd is), en sindsdien mag iedereen die wil openbare documenten inkijken en de informatie gebruiken. Dit stond vooral op papier goed, want in de praktijk zijn er maar pijnlijk weinig mensen van op de hoogte. Maar goed, transparantie werd dus het nieuwe kenmerk van de overheid.

Om journalisten te helpen bij het zoeken naar interessante documenten, werd Wobbing Europe opgericht. Het wil vooral een gids zijn voor iedereen die officiële documenten wil inkijken en bevat een overzicht van de openbaarheidsregeling in Vlaanderen, België en ook Europa. Want wobbing gaat ook landsgrenzen voorbij.

http://wobbing.eu/

Wobbing is dus een erg goed initiatief, en hoewel enkelen er al gretig gebruik van maken, is het fenomeen maar stilletjes zijn opwachting aan het maken. Gelukkig beseffen steeds meer journalisten dat er tussen alle openbare documenten potentiële primeurs verborgen zitten. Het enige dat je moet doen bij een aanvraag voor zo’n document is erg veel geduld hebben. Want zoals iedereen wel weet, is onze overheid de snelste niet.

Data journalism: transparantie in Franse waterprijzen

Met de opkomst van nieuwe elektronische tools en gadgets, is er ook in de journalistiek een nieuwe stroming ontstaan: data journalism. Journalisten gebruiken data om hun artikels te staven. Hiervoor zijn er verschillende tools. De Franse regering heeft het gebruik hiervan al goed begrepen.

In Maart 2011 begon er in Frankrijk een grootschalig project om de prijzen van kraantjeswater in het land te vergelijken. Een jaar lang konden burgers hun rekeningen inscannen op een site en vergelijken met anderen. De initiatiefnemer, de Franse NGO France Liberté, wilde hiermee de prijsverschillen van het water transparanter maken.

In Frankrijk kopen steden kraantjeswater aan en kunnen ze dus ook de prijs ervan zelf bepalen. Daarom betalen sommigen veel meer dan anderen. France Liberté was al 25 jaar bezig met het in kaart brengen van de prijsverschillen, maar had in 2011 nog maar 3% van alle gegevens verzameld. Daarom besloten ze een nieuw fenomeen te proberen: crowdsourcing. Via de site prixdeleau.fr konden ze de gegevens sneller en efficiënter verzamelen. En hoewel er via crowdsourcing geen perfecte schatting kon worden gemaakt van de huidige marktsituatie, toonde het wel aan dat er inderdaad nood was aan transparantie.

de prijs van kraantjeswater (France Liberté)

de prijs van kraantjeswater (France Liberté)

Crowdsourcing is een erg interessante tool, omdat het inzet en medewerking van andere mensen vraagt. En veel mensen besteden hun tijd liever aan iets anders. Ook geeft het de werkelijkheid niet volledig weer, zoals ook werd aangehaald in het artikel (http://datajournalismhandbook.org/1.0/en/case_studies_17.html), juist omdat mensen de tijd en moeite moeten nemen om het proces te doorlopen. Volgens Media consultant Henk Van Ess is crowdsourcing “het bundelen van kennis van bereidwillige experts die voor niets een probleem willen oplossen en het antwoord gratis willen delen met anderen.” Met de nadruk op vrijwillige. In onze huidige maatschappij is het denk ik moeilijk om nog mensen te vinden die graag hun kennis delen zonder er iets voor terug te willen. Wat niet uitsluit dat een nationaal project zoals dat van France Liberté inderdaad een relatief beeld kan vormen over een bepaalde situatie. Je moet het gewoon met een grote korrel zout nemen.

‘Recht om vergeten te worden’

message on keyboard enter key, for privacy policy concepts   De nieuwe reportage van Panorama schetst een mooi beeld van een oorlog die nog nooit zo groot is geweest binnen het Europees parlement. Het gaat om een nieuwe wetgeving die de privacy van de Europese burgers beter moet beschermen. Natuurlijk is dit niet naar de zin van grote bedrijven zoals Twitter, facebook en Google, die miljoenen verdienen met het doorverkopen van onze privégegevens.

De realiteit van het internet overtreft zelfs de verbeelding van George Orwell, die er met zijn boek ‘1984’ toch dichtbij zat. EU-commissaris Vivane Reding wil nu een beter en veel strenger beleid invoeren om onze informatie te beschermen. Ze wil onder andere het ‘recht om vergeten te worden’, wat concreet wil zeggen dat wij zelf in controle zijn over de verspreiding van onze gegevens en dat wij onze data permanent kunnen wissen wanneer we dat willen. En ze heeft gelijk, want onze informatie is geen bezit van een bedrijf, ze is van ons. En wij moeten het recht hebben om te weten wie onze informatie heeft en wat daarmee wordt gedaan. Mijn stem gaat dus zeker uit naar Viviane en haar wet voor meer transparantie.

Natuurlijk gaat het niet van een leien dakje in het Europees parlement. Er zijn teveel grote bedrijven en teveel centen mee gemoeid. Toch hoop ik dat deze reportage én de woorden van Viviane Reding ook de ogen van de gewone mens opent. Want de waarheid is dat het de meeste mensen gewoon niet interesseert en dat ze hun informatie vrijwillig in de schoot van de grote bedrijven werpen. Mensen moeten zich meer bewust worden van hun kwetsbaarheid op het web en moeten zich ernstig zorgen beginnen maken over hun privacy. Want als het niet van ons komt, van wie dan wel? Wij, de digital natives, moeten ons in de strijd werpen en vechten voor onze informatie.

Wij zijn de toekomst, en daarmee ook de tegenbeweging.

http://www.canvas.be/programmas/panorama/2343750a-a0fc-4755-b796-71fe436bbf16#panel-epi

De man die ik wil zijn

Hij is fotograaf en journalist, en als hij geen foto’s staat te schieten op een of ander dancefestival kan je hem vast wel ergens op een berg vinden om wintersportfoto’s te maken.Geert Rutger leidt een boeiend leven. Sinds een jaar of zes is hij ook onderwaterfotograaf en reist hij ook de onderwaterwereld af op zoek naar de meest fotogenieke vissen. Kortom, zijn leven is waar ik van droom. Zijn verhalen kan je volgen op zijn blog, zijn foto’s op zijn eigen site. Geert Rutger is de man die ik wil zijn. 

http://duiken.nl/site/duikenblog/_rutger-geerling

http://rudgr.com/

goe zot, die freedivers!

Als hardcore duiker lijkt het mij maar iets vreemd, duiken zonder luchtfles. Voor anderen is het ondertussen een volwaardige sport aan het worden met verschillende disciplines. William Trubridge is dé topatleet van de freedivers. In de categorie depth zet hij schijnbaar zonder moeite het wereldrecord neer. Zonder vinnen en lood duikt hij puur op spierkracht naar maar liefst 101(!) meter diep. Je moet het maar durven! Geef mij maar mijn goeie oude jacket en mijn fles..

Looting the seas I, II en III

Wat er gebeurt in de oceanen is voor de meesten onder ons een ver-van-mijn-bed show. Toch is het belangrijk dat er bericht wordt over al die schandalige praktijken, want de moderne mens is zich bewust van alle mogelijke problematiek in de wereld en vindt dat hier ook iets aan gedaan moet worden (zolang hij/zij zelf maar niet uit de zetel moet komen). Gelukkig offeren enkele enthousiaste, onstuimige journalisten zich hier graag voor op. Door weer en wind trekken zij de zee op, om zo op zoek te gaan naar alle afschuwelijke taferelen die zich afspelen in het diepe blauw.

Dit is precies wat Kate Wilson, Mar Cabra, Marcos Garcia Rey en Marina Walker Guevara deden. In hun 3-delige dossier Looting for the Seas onderzoeken ze gruwelijke tonijnslachtingen, belachelijk grote subsidies aan visbedrijven in Spanje en schandalige overbevissing in de Grote oceaan.

In Looting for the Seas I gaan de journalisten dieper in op de enorme zwarte markt in Tonijn. Onderbouwd met enkele historische feiten geven ze een mooi beeld van de twijfelachtige vispraktijken en weten ze de problematiek goed in kaart te brengen.                         Looting for the Seas II gaat dieper in op de dubieuze subsidies die visserijen van de Spaanse overheid én de EU krijgen. Deze zijn veel hoger dan in elk ander land van de EU. Spanje verdedigt zijn slechte reputatie door de andere spelers op de markt mee de schuld te geven..                                                                                                                                                                                                                                           Looting for the Seas III neemt je tenslotte mee naar de Grote oceaan, waar de meeste vissensoorten, maar vooral Makrelen erg te lijden hebben onder de overbevissing en langzaam beginnen te verdwijnen.

Deze drie dossiers geven duidelijk aan dat het tijd is voor de ‘gewone’ mens om ook eens in actie te schieten. De volgende keer dat je in de winkel een vis wil kopen, denk dan aan deze artikels en vraag jezelf af of een pak fishsticks al dit leed wel waard is..

http://www.icij.org/project/looting-seas-i/overview-black-market-bluefin

http://www.icij.org/project/looting-seas-ii/nearly-eu6-billion-subsidies-fuel-spains-ravenous-fleet

http://www.icij.org/project/looting-seas-iii/free-all-decimates-fish-stocks-southern-pacific